Close Menu
Huis, Thuis, Toekomst
Huis, Thuis, Toekomst
22 december 2020

Zuster Madeleine Rouille runt het caregiversproject in Pomeroy

Zuster Madeleine Rouille runt het caregiversproject in Pomeroy

Door Ricus Dullaert

POMEROY - Bijzondere projecten hebben vaak ook boeiende coördinators, mensen die aan de touwtjes trekken en vaak een netwerk van lager opgeleide vrijwilligers aan sturen. Voor een OVC’s project (OVC staat voor kwetsbare- en weeskinderen) met 500-600 kinderen moeten de coördinatoren heel wat mans zijn en ook een goede kijk hebben op tal van velden zoals ontwikkelingspsychologie van de kinderen, het aansturen van medewerkers en management, financieel management, terug rapporteren aan- en een relatie onderhouden met de donors en geestelijke reserves om al de ellende die je dag in dag uit ziet een plaats te geven, ook als je het meeste van die ellende niet 1,2, 3 kan oplossen. In Pomeroy zijn ze zo bevoorrecht dat ze 2 zulke personen als leiders hebben: Sr Madeleine en Sr Bongiwe.

Dit is het verhaal van zuster Madeleine Rouille.Sr Madeleine Rouille is geboren op 22-8-1937, in Bretagne in Frankrijk. Als 18 jarige raakte Sr Madeleine geboeid door het avontuurlijk leven van religieuzen die naar de missies gaan en zeker in die tijd was dat een enorm avontuur en vaak het definitief afscheid van je familie. Zuster Madeleine trad in bij de Augustinessen van het Heilig Hart in Frankrijk, omdat leden van deze Congregatie zowel een actieve taak in de wereld hebben als ook driemaal daags voor contemplatie en gebed bijeenkomen.  

Na een aantal vormingsjaren werd ze in 1963 op eigen verzoek uitgezonden naar  Zuid-Afrika. Ze kwam in een later opgeheven communauteit in Nottingham Road in Kwa Zulu Natal terecht, en na geacclimatiseerd te zijn ging ze een verpleegstersopleiding en daarna een vroedvrouwenopleiding doen. Daarna werd ze door het bestuur van de Congregatie in 1969 terug geroepen naar Frankrijk om daar, in Angers, 3 jaar theologie te gaan studeren. Het was een erg wilde tijd juist na het Tweede Vaticaans Concilie, waar de ramen van de kerk waren opgegooid en alles mogelijk leek te zijn. Madeleine genoot enorm van de theologie studie. Na de studie bleef ze nog 3 jaar in Frankrijk voor Congregatie werken in 1975 keerde ze, naar ze dacht, definitief terug naar Kwa Zulu Natal. Daar werd ze matron/directrice van een door de Congregatie gerund weeshuis. Deze job zou ze 9 jaar doen.

In het weeshuis waren aanvankelijk vooral kinderen uit kleurlingen families  (dat kwam door de apartheidswetten van die tijd) die hun familie hadden verlaten vanwege misbruik situaties, maar later kwamen er steeds meer zwarte kinderen bij, die in dezelfde situatie van misbruik thuis verkeerden.. Eind 1983 werd dit Mayville weeshuis overgedragen aan de overheid en Sr Madeleine werd in het Zuid-Afrikaanse moederhuis in Botha’s Hill gestationeerd, waar ze novicen meesteres werd. Daar bleef ze bijna 10 jaar totdat ze onverwacht in 1993 tot Generaal Overste van de Congegratie werd gekozen met vestigen onder andere in Nigeria, Zuid Afrika, Burkina Fasso, Canada, Engeland en Frankrijk. De eerste termijn duurde 4 jaar en Madeleine werd herkozen en was dus nog eens 4 jaar Generaal overste. In deze capaciteit moest ze regelmatig alle huizen over de hele wereld bezoeken en regelmatig opdraven in Rome. Ze werd dus een persoon met een heel internationaal blik veld. Na 8 jaar in deze enerverende positie aan het roer van de Congregatie te hebben vervuld, keerde ze in 2001 terug naar haar geliefde Zululand.

Daar werd ze wederom novice meesteresse in Botha’s Hill, dit keer waren bijna alle novicen zwarte jongedames en veelal afkomstig ut Zulu land. In 2008 werd Sr Madeleine gevraagd naar Pomeroy te verhuizen en daar de rol van moeder-overste op zich te nemen. Dit was een hele verandering, omdat Pomeroy het spreekwoordelijke dorp in “the middle of nowhere” is. Maar er waren ook legio uitdagingen en Madeleine had nu pas echt het idee dat ze ging doen waarvoor ze in 1963 naar Zuid Afrika was gekomen. Uiteindelijk was Sr Madeleine naar eigen zeggen gekomen om de aller allerarmsten te ontmoeten en om bij zete wonen en met ze te delen wat ze had. Nu, daar was gelegenheid te over voor in Pomeroy. Sr Madeleine begon met rapporten schrijven betreffende de kliniek van de zusters in Pomeroy, die destijds onder de super visie van CATHCA ( Catholic Health Organization of South Africa) viel.

In datzelfde jaar kwam Johan Viljoen; onder directeur van de Southern Catholic Bishop’s Conference Aids desk, op bezoek in Pomeroy en vroeg of Madeleine en haar medezusters een aidsremmerskliniek en een OVC’s (Orphans and Vulnerable Childeren) programma op te zetten. Dat was een flinke kluif en zo werd Sr Madeleine de oprichtster van beide projecten, die later duizenden levens konden redden en duizenden kinderen van de wezen-status behoedden. Om alles ook juridisch en financieel in goede banen te leiden werd, werd de uMusa wo Msinga stichting; “Liefde voor Msinga NGO” opgericht. Op deze manier werd sr Madeleine middenin de ongelofelijke uitdagingen van de aidsepidemie gezogen, en dat als 72-jarige, op een leeftijd wanneer de meeste mensen allang met pensioen zijn! Sr Madeleine zag hele volksstammen aan aids overlijden, maar gelukkig ook een hele grote groep overleven (dat waren degenen die de aidsremmers medicatie levenslang trouw bleven innemen). Het OVC’s programma groeide in die jaren als kool en Sr Madeleine en haar medewerkers werden voor de moeilijke taak gezet uit een legioen armen, de allerarmsten te kiezen, want zoals altijd waren de middelen zeer beperkt.

In 2009 stelde Johan Viljoen voor ook een samenwerkingsovereenkomst met HomePlan aan te gaan en in dat zelfde jaar kwam ik op bezoek om daar een “intake “ voor te doen. In 2009 kwam de zeer vruchtbare samenwerkingsovereenkomst met HomePlan van de grond, die, tot op de dag van vandaag voortduurt en die talloze levens in het Msinga gebied (zo groot als de provincie Groningen) fundamenteel heeft veranderd. In 2016 kwam daar de computerschool bij, die Sr Madeleine ook aanstuurt, en die inmiddels na 4 jaar “volwassen” is geworden. Onder Sr Madeleine’s leiderschap zijn in Msinga meer dan 130 HomePlan-huizen voor de allerarmsten gebouwd. Sr Madeleine voelt dat ze als 83-jarige nog steeds energie heeft om het OVC’s project en het HomePlan project, dat onder het OVC’s project valt, als inspirator, als aanjager, als bestuurster van de financieren en als contact persoon met de donors, aan te sturen. Sr Madeleine zal proberen deze rol zo lang mogelijk te vervullen en als ze het niet meer kan is ze ervan overtuigd dat de Congregatie iemand anders stuurt om in haar voetstappen te treden.Ze zegt opgewekt: : “Mijn oudere broer is 92 en woont nog zelfstandig in Frankijk, dus als ik dezelfde genen heb kan ik nog even mee!

Wat Sr Madeleine heel belangrijk vindt is dat uMusa woMsinga en HomePlan in de afgelopen 10 jaar zo goed hebben kunnen samenwerken en dat er een relatie van vertrouwen in gegroeid. In haar woorden: “The relation ship has grown from a working relationship to a trusting relationship. And that is very beneficial for both organizations”. “I want to thank HomePlan and all its staff, volunteers and donors, because I have the strong feeling we share the same mission. I wish you all and your families a Merry and Blessed Christmas, you are always in the prayers of our community in Pomeroy”.

Dit levensverhaal is opgetekend door Ricus Dullaert; landsvertegenwoordiger voor HomePlan in Zuidelijk Afrika.